Rozsud patra Ireneja, Róžeńčansku swjatnicu a rjad cisterciensow wopušćić, měšnistwo złožić a nowe žiwjenje z młodej wudowu a jeje dźěsćom w Budyšinje započeć, je „knyler“ w aktualnym katolskim Posole, wšako póndźelu w Serbskich Nowinach jenož zhonichmy, zo je mnich hnadowne městno wopušćił. – Čłowjek chce z ćěłom a dušu swoje wosobinske powołanje žiwy być, njech je w słužbnym abo swójbnym wobłuku zemskeje eksistency. Wšudźe muži namakaš, kotřiž su jónu přeswědčeni byli, k měšnistwu powołani być, a njedźiwajcy toho su sej woni pozdźišo – pak hižo w času wukubłanju, pak hakle po měšniskej swjećiznje – hinaše powołanje wotkryli.
Najznaćiši po cyłej Sakskej je Frank Richter, dźensniši nawoda krajneje centrale za politiske kubłanje a připóznaty moderator dźěłoweho kruha „13. februar“ w Drježdźanach, kiž je z koordinowanjom protesta přećiwo nacijam zaběrany. W času přewróta bě Richter čłon sławneje „skupiny dwacećoch“, wón je k wuspěchej měrliweje rewolucije zmužiće přinošował – a bě tehdom hišće katolski měšnik. Lubosće k žonje dla je so wón před něšto lětami za „swětne“ žiwjenje rozsudźił. Je wón tehdom swój slub złamał?
A što je z ludźimi, kotřiž su so sprawnje wo dobre mandźelstwo prócowali, ale po wjele lětach zwěsćili, zo njemóžeš wuslědk tutych prócowanjow zhromadne žiwjenje w poprawnym zmysle mjenować, ale skerje přetraće w bydlenskej zhromadnosći bjez hłubokich začućow? Abo kak mamy zasłužbneho Budyskeho Serba, nana dorosćenych dźěći posudźić, kiž je nowe žiwjenje z mužom započał, dokelž je pytnył, zo je tute žiwjenske wašnje jeho „powołanje“?
Čehodla dyrbimy docyła sudźić, wšako jenož Bóh sam wě, kak je to cyle hłuboko w duši čłowjeka z jeho powołanjom? Sym po lekturje aktualneho Katolskeho Posoła šokowany był, po tym zo mějach tamle čitać: Wysoki zastupjer Drježdźansko-Mišnjanskeho biskopstwa praji k tomu: „Pater Irenäus je slub měšniskeho celibata kaž tež rjadniske sluby złamał. Z tym katolskej cyrkwi zeškodźił …“ – wodajće prošu, tajke něšto prajić ani „wysokemu zastupjerj“ ordinariata njepřisteji, cyle wothladajo wot toho, zo njech wón porjadnje z mjenom wustupi, hdyž ma něšto wozjewić.
Sym 19-lětny dwójce w kartuzianskim klóštrje Marienau pobył, wo kotrymž je tohorunja w najnowšim Posole zajimawa reportaža. Tehdomniši za hosći přisłušny bratr Nikolaus je mi prajił, zo mam z wěstosću powołanje, z kartuzianom so stać, wšako njebych hewak z Hamburga přišoł. Snadź je wón prawje měł, a mój rozsud za druhi rjad bě wopačny, ale snadź potom zaso prawje, jón do druheho „časoweho sluba“ wopušćić. A dźensa? Wot něhdyšeho sobubratra składnostnje kóždeho kwasneho dnja pisomne zbožopřeća dóstanjemoj – wón ma wyši niwow hač wony wysoki zastupjer Drježdźansko-Mišnjanskeho biskopstwa.
Dodawk: By-li něhdyši ewangelski křesćan Daniel Krause (pozdźiši pater Irenäus) najprjedy z ewangelskim fararjom so stał a potom do katolskeje cyrkwje přestupił, by jako ženjeny nan z katolskim měšnikom być a snadź nětk tež na farje w Chrósćicach žiwy być móhł. To je „logika“ cyrkwinskeho prawa. Njepiš prošu hižo ženje, luby Rafaelo, zo su tajkele grotestne poměry „sprawne“ …
28. Januar 2012 um 16:07 |
K dodawkej:
Theodor Storm měnješe raz: “Autorität wie Vertrauen werden durch nichts mehr erschüttert als durch das Gefühl, ungerecht behandelt zu werden.”
Hdyž so wo sprawnosći rěči, potom dźe wo začuće. Prašam so, kak začujetaj Mrózec bratraj, kotrajž staj tučasnje w měšniskim seminarje hromadźe z knjezom Bulišom na puću k měšnistwu, wšelake wuchadźišća?
W tutym nastupanju wobžaruju rozsud biskopa, knj. Bulišej zmóžnić, so z měšnikom stać. Komu so dyrbi tak hišće hódnota celibata wujasnić? Kak chcedźa duchowni za celibat argumentować, hdyž naraz smě zmandźeleny Božu mšu swjećić, ale wosadu njesmě nawjedować / w njej skutkować? To je mi dospołnje njezrozumliwe – tohorunja faktej, zo zmandźelnjenje před stawnistwom je před bohom płaćiwe po najnowšim! Rěka wšak, měšnik swjeći Božu mšu w mjenje Jězu Chrysta a jeho “jenož na boha wusměrjene žiwjenje bjezy žony” je pokazka na wěčne žiwjenje, hdžež zemske zwjazki nimaja wobstatka.
Tehdy knj. biskop nas Wotrowskich namołwješe, sćerpnosć měć nastupajo duchowny dorostł … njewěm prawje, što pod sćerpnosću rozumi … a wysoki zastupjer biskopstwa wě sudźić, ma najskerje nitki hač “cyle horje” …
Stejnisća tuteho razu njezbudźa wulku dowěru do awtority katolskeje cyrkwje. Nadźijomne začujetaj bratraj sprawnosć nastupajo tajkich rozsudow, abo měli wěriwi dale sćerpnosć měć.
29. Januar 2012 um 10:28 |
Teologisce ma Katolski Posoł wězo na zwučene wašnje prawje, dokelž mandźelstwo je sakrament, kiž njemóžeš zběhnyć („štož je Bóh zwjazał, njesmě čłowjek rozwjazać“), a měšniska swjećizina steji jenož přez disciplinarne prawo cyrkwje w zwisku z celibatom.
Štóž je zwonka katolskeje tradicije wotrostł, kaž dotalny ewangelski farar, njeje so duchownstwa dla na celibat takrjec nastajić móhł. W praksy pak mamy potom wone wušparanja, kotrež je @Marko prawje wopisał.
Z toho móžemy wšelake konkluzije sćahnyć, ja k měnjenju chilam, zo by po přikładźe prawosławneje cyrkwje najlěpje było, „normalnym“ fararjam zmandźelenje dowolić. Štóž do rjada resp. klóštra zastupi, by tež přichodnje w celibaće žiwy być dyrbjał. So wě, zo praktisce přez tole rozrisanje nowe problemy nastanu, hlej na aktualne diskusije w ewangelskej cyrkwi:
Kak potom z dźělenjom mandźelstwa fararja wobchadźeć? A hdyž knjez farar praji: Chcu radšo zapisane partnerstwo z přećelom na farje wjesć – z tym bychu so katolske wosady tež zaběrać dyrbjeli … Přidatny aspekt w Serbach: Jeli mandźelska duchowneho na farje serbsce rěčeć nochce – što potom?
Tohodla mje cyły diskurs bjezradneho čini.