Archive for the ‘Dawidowski’ Category

Što wostanje? Jara sylny signal noweho ducha w katolskich Serbach – dźak Wotrowskim młodostnym a wšěm podpěraćelam

30. August 2010

Wšo dohromady 11 MB dokumentacije medijowych wozjewjenjow předleži, štož při přesadźenju jednoho fararja lědma swojeho runjeća namaka.

Jako porjadny katolski ultramontanist do Roma, nic do Drježdźan wěrju, tohodla njeje za mnje tema hižo wothóčkowana. Naležnosć z listom při Swjatym stole leži, njedźiwajcy toho dyrbimy tuchwilny staw faktow k wědomju wzać. Ale radšo wokomiknitu poražku z wjele wužitkom hač Pyrrhusowe dobyće z přewjele stratami.

Po měnjenju stawiznarjow prěni raz je zadźerženje němskeje wyšnosće cyrkwje na kóšty Serbow na konsekwentne, trajace a zjwanje jasnje spóznajomne spjećowanje storčiło. A nošerjo tutych akcijow je młoda generacija, potajkim přichod serbskeho ludu. Nichtó njeje před měsacomaj z tym ličił, zo by so na kóncu wjac hač 700 podpismow nahromadźiło. To je jara sylny signal noweho ducha w katolskich Serbach a při jich přećelach po cyłym swěće.

Na tute nowe sebjewědomje móžemy přichodnje nawjazać. Dźakuju so wšěm, kiž su na někajke wašnje na tutym etapowym dobyću wobdźěleni. Při wšěm wostanjetej z mojeho wida hišće dwaj konkretnej krótko- a srjedźodobnej zaměraj: Wotrow trjeba swójskeho fararja, a farar Dawidowski njech so bórze do Serbow wróći.

Akcije Wotrowskeje młodźiny dokumentowane

30. August 2010

medije_podpisma_biskopejmedije_list_biskopejw medijach. Jako dźak přećelam a podpěraćelam akcijow katolskich młodostnych za zdźerženje serbskich měšnikow w Serbach. Božemje, fararjo Dawidowski, a na bórzomne zasowidźenje w katolskich Serbach! Rozum a sprawnosć budźetej dobywać, my mamy chwile – wjele wjac chwile hač ći, kiž su za tule njeprawdu zamołwići resp. su při njej sobu činili.

Měr mjez Vogtlandskej a Serbami – swoboda swójskeje perspektiwy na přesadźenje fararja

29. August 2010

K swobodźe kompetenca słuša, sej swójsku perspektiwu na swět tworić. Při tym mamy wid druhich ludźi ze zdalenych regionow k wědomju brać: Štož so někotre dny do přichada fararja Dawidowskeho w Reichenbachu w Vogtlandskej w tamnišimaj nowinomaj Freie Presse a Vogtland-Anzeiger wo tym a wo spjećowanju Wotrowskich młodostnych přećiwo jeho wotwołanju ze serbskeje wosady piše, wotpowěduje bjezdwěla tež měnjenju „mjelčaceje wjetšiny“ južnozapadneje Sakskeje.

Wěcownosć stila přinoškow Vogtlandskich žurnalistow zdobom pokaza, zo je w našej tak mjenowanej postmodernej ciwilnej towaršnosći měrniwa wotewrjena wuměna stejišćow njedźiwajcy jara rozdźělnych měnjenjow móžno. Serbja maja w tutym zwisku hišće wjele nachwatać: sebi samym swobodu brać, swoju poziciju zjawnje zastupować, bjez toho zo woni sej hižo do to přemysluja, hač je snadź někotrych ludźi, kotrymž njeby so kóžde słowčko tak lubiło a kotrychž dla swoje měnjenje wot spočatka sem kusk hinak prajić dyrbiš. So wě, zo to runje tak w Serbach płaći: Je inteligentnych, integernych Serbow, kotřiž su hinaši wid na přesadźenje fararja Dawidowskeho měli hač młodostni a wšitcy, kiž su jich akciju podpisali resp. na druhe wašnje podpěrali.

„Kolektiwna mudrosć“ skupiny, ludu a kraja přez duchownu wuměnu wšěch jednotliwcow rosće. Hustodosć w napjatych rozestajenjach dialektiski princip skutkuje: Runje ći, kiž su so jako lajkojo z biskopom zdźerženja serbskeho fararja dla nasadźowali, su k skrućenju wědomja w Serbach přinošowali, zo narodno-nabožny přichod w rukach klerusa hižo njeleži – wšako su wšitcy serbscy měšnicy w padźe konflikta z cyrkwinskej wyšnosću bóle wojacy biskopa hač serbskeho wěriweho ludu.

Biskop Reinelt katolskich Serbow trjeba – woni bychu bjez njeho wušli

28. August 2010

Mnozy starši Serbja sej „narodnu jednotu“ přeja, kotraž našeje mnohotosće dla tak a tak eksistować njemóže. Młódši su rozumniši a bychu pragmatisce z tym spokojim byli, hdyž by referent diecezy za serbske naležnosće, Chróšćanski farar Clemens Hrjehor, serbskej wosadźe Wotrow bóle loyalny był hač Drježdźanskemu ordinariatej a hdyž by wón w swojej kajkosći jako dekan z pólsko-serbskim sobubratrom Dawidowskim bóle solidarny był hač z němskim biskopom Reineltom. (Njedźiwajcy toho, zo je Hrjehor hižo před lětami swoju teologisku distancu k Dawidowskemu zjawnje zwuraznił, ale to je wšojedne, wšako je telko plurality tež w katolskej cyrkwi bjez problemow móžno.)

Tohodla je próstwa Wotrowskeje młodźiny bamžej, wutworjenje serbskeho ordinariata pruwować, plawsibelna. Tuchwilne cyrkwinskoprawniske poměry su Serbam na škodu, dokelž katolskich Serbow jako cyłk njewobkedźbuja, ale jich wosady jenož jako dźěl němskeho biskopstwa zarjaduja. To tež na tym widźiš, zo biskopstwo porno němskemu cyrkwinskemu časopisej naš Katolski Posoł jenož k mjeńšemu dźělej financielnje podpěra. Ja so prašam, čehodla faktisce cyrkwinska wyšnosć tendencu rozprawow časopisa „katolskich Serbow“ (!) na přikład wo wobchadźenju ordinariata z Wotrowskej wosadu postaja, hačrunjež je Załožba za serbski lud z wulkim wotstawkom najwjetši pjenjezydawar. Hladajo na stajnje móžnu kritiku w Serbskich Nowinach na załožbje dyrbimy zwěsćić, zo direktor załožby, katolski Serb Marko Suchy, nowinarskej swobodźe tyje, mjeztym zo biskop Reinelt jej škodźi.

Nawjazujo na komentar Jurja Łušćanskeho, zo su aktiwni katolscy Serbja poprawom z wjetšinu aktiwnych katolikow Drježdźansko-Mišnjanskeho a Zhrojelskeho biskopstwa, a tež jako dawkipłaćerjo z wažnym stołpom wobstaća wobeju biskopstwow, móžemy temu „serbski ordinariat“ ke kóncej dale myslić: Bychmy-li serbskokatolske wosady z němskeju biskopstwow won wzali a jim swójsku zarjadnisku třěchu dali („serbski ordinariat“), bychu Zhorjelske biskopstwo, ale tež ordinariat knjeza Reinelta rozpušćíć dyrbjeli. Biskop Reinelt katolskich Serbow nuznje trjeba – nawopak to cyle hinak wupada, katolskim Serbam by objektiwnje „zarjadniski zwjazk“ z pólskimi wěriwymi bóle tyło.

Bohudźak mamy nětk nowu generaciju w katolskich Serbach, kiž je sebjewědoma dosć, tutu realitu k wědomju brać a z toho konkluzije we wobchadźenju z dotalnej regionalnej cyrkwinskej wyšnosću sćahnyć.

„Letzte Hoffnung: Brief an Papst Benedikt XVI.“

26. August 2010

Dokumentiert: Pressemitteilung der katholischen Jugend von Ostro (Wotrow)
Katholische Jugend von Ostro schreibt an Papst Benedikt XVI. wegen Versetzung von sorbischem Pfarrer durch Dresdner Bischof

Die katholische Jugend von Ostro hat sich nun mit einem Schreiben an den Heiligen Vater gewandt und ihn gebeten, für den Verbleib von unserem sorbischen Pfarrer in unserer Kirchgemeinde Sorge zu tragen. Die Entscheidung des Dresdner Bischofs, uns unseren Pfarrer Dawidowski zu nehmen, der aus Polen stammt, unsere Muttersprache gelernt hat und die „sorbische Seele“ versteht, hat mehr als 700 Menschen, darunter 134 aus Polen bewogen, den Bischof mit ihrer Unterschrift um eine Rücknahme der Entscheidung zu ersuchen. Leider war Bischof Reinelt weder bereit, persönlich die Unterschriften entgegen zu nehmen noch mit uns zu sprechen.

Papst Benedikt XVI. erteilt wie schon sein Vorgänger den Segen „Urbi et Orbi“ zu Ostern und Weihnachten auch in sorbischer Sprache. Er stärkt damit das Gefühl, dass die katholische Kirche unsere Heimat ist. Diese Heimatverbundenheit ist durch die Entscheidung und das Verhalten des Dresdner Bischofs schwer erschüttert. Deshalb bitten wir das Oberhaupt unserer Kirche darum, unserem kleinen Volk in dieser Situation beizustehen. Zugleich bitten wir, aufgrund gegenwärtiger und historischer Erfahrungen mit dem Bischöflichen Ordinariat in Dresden, zu prüfen, ob nicht ein sorbisches Ordinariat aufgebaut werden kann.

Unabhängig davon unterstützen wir die Aussage des japanischen Wissenschaftlers Goro Kimura aus Tokio, der seine Doktorarbeit über die Bedeutung der Kirche für den Erhalt der sorbischen Sprache schrieb und sich dabei besonders auf Untersuchungen in unserer Gemeinde stützte. Er schrieb vor wenigen Wochen in einem Brief an Bischof Reinelt: „Wenn man jedoch bedenkt, welche entscheidende Aufgabe die Geistlichen für die katholischen Sorben haben, ist es m. E. gerechtfertigt, ja sogar logisch, die Tätigkeitsorte sorbischsprachiger Geistlicher gesondert zu berücksichtigen“ – also eben nicht der „Gesamtsituation“ eines deutschen Bistums zu unterwerfen.

Deshalb erneuern wir unsere Forderung, dass in unserem Pfarrhaus in Ostro auch nach dem 31. August ein sorbischer Pfarrer wohnt und arbeitet. Tomasz Dawidowski möge im Sorbenland bleiben!

Marian Wenk (für die katholische Jugend der Kirchgemeinde Ostro / Wotrow)
Burgwallstr. 10, D-01920 Ostro, Tel.: 0049-172 584 2004

Njech bamž rozum pósćele!

26. August 2010

Sym runja druhim wulkopósłancej Swjateho stoła w Němskej list přesadźenja Wotrowskeho fararja dla pisał. Bamž je so hustodosć k jednoće rozuma a wěry wuznawał, štož njeje runjewon znamjo Drježdźanskeho biskopa, wšako chce wón Tomaša Dawidowskeho zaso ze serbskeho rěčneho ruma won wzać, po tym zo je sej pólski duchowny serbšćinu přiswojił.

Nikomu z cyrkwinskeje wyšnosće njeby do mysli přišło, dotal samostatnej němskej wosadźe fararja preč wzać, zo bychu woni z nim na přikład personelnej wakancy w Čěskej wotpomhać móhli. To, štož spyta tuchwilu biskop Reinelt Serbam jako normalny rozsud předawać, so přećiwo narodoprawniskim zasadam přeńdźe, po kotrychž so poprawom tež cyrkej ma.

Wulka reportaža powěsćernje wo wojowanju přećiwo přesadźenju Wotrowskeho fararja

25. August 2010

je mjez druhim tule w „Freie Presse“ čitać. Abo

  • tamle
  • w „Neues Deutschland“.

    Nowa žołma w medijach dla přesadźenja fararja Dawidowskeho

    24. August 2010

    Katolski swět w syći na „kreuz.net“ wo rozsudźe biskopa Joachima Reinelta přećiwo serbskej wosadźe diskutuje. BILD dźensa druhi raz wo hrožacym přesadźenju Wotrowskeho fararja Tomaša Dawidowskeho informuje, tón raz pod nadpismom „Sorben kämpfen um Priester“: „Bautzen – Der Bischof der Diözese Dresden-Meißen, Joachim Reinelt (73), versetzt den sorbisch sprechenden Pfarrer polnischer Herkunft der Sorben-Gemeinde Ostro, Tomasz Dawidowski, zum 1. September ins Vogtland. Dagegen protestieren jetzt viele Sorben. Sie sammelten schon 700 Unterschriften zum Verbleib des Gottesmannes.“

    Rozhłós MDR je dźensa serbsce a němsce temu zjawnosći spřistupnił, Onlinemagacin „FAKTuell“ ze Zhorjelca rozestajenju serbskich wěriwych z biskopskim ordinariatom wjetši přinošk wěnuje. „Dresdner Neueste Nachrichten“ su na swojej krajnej stronje, so na ewangelsku powěsćernju epd złožujo, pod nadpismom „Bistum Dresden-Meißen – Versetzung eines Pfarrers umstritten“ dźensa wo protesće přećiwo přesadźenju fararja Dawidowskeho rozprawjeli.

    Dalši žurnalisća hižo rešeršuja – fakt je: Na zakładźe tajkeho rozsuda njemóže biskop hižo pokoj namakać. Po cyłym swěće – w Němskej, Pólskej, Japanskej a wjele druhich krajach – sej ludźo žadaja, zo wón swoju njeprawdu zaso cofnje. Woprowanje narodno-nabožneje substancy małeho serbskeho ludu njeje moralisce dowolene rozrisanje personelnych problemow cyrkwje w druhich kónčinach.

    Přeńdźe so biskop Reinelt z přesadźenjom fararja Dawidowskeho přećiwo zrěčenju mjez Sakskej a bamžom?

    23. August 2010

    Nowinska zdźělenka serbskeho zapósłanca-prawiznika Hajka Kozela k přesadźenju fararja Dawidowskeho

    Naprašowanje w Sakskim krajnym sejmje k temje namakaće tule:

    Kosel: Versetzung des sorbischen Pfarrers von Ostro Thema im Landtag – Anfrage an die Staatsregierung

    Der Bischof der Diözese Dresden-Meißen, Joachim Reinelt, hat entschieden, den sorbisch sprechenden Pfarrer polnischer Herkunft der sorbisch-katholischen Kirchgemeinde Ostro (Wotrow) zum 1. September ins Vogtland zu versetzen. Dagegen hat sich nicht nur in der Lausitz Protest formiert, letzten Mittwoch haben Jugendliche aus Ostro im Bischöflichen Ordinariat über 700 Unterschriften übergeben, die die Rücknahme der geplanten Versetzung von Pfarrer Tomasz Dawidowski verlangen und fordern, die Zahl sorbisch sprechender Priester in der Lausitz nicht zu verringern. Nun wird dieses Problem Thema im Landtag, der sorbische Abgeordnete und Rechtsanwalt Heiko Kosel, will von der Staatsregierung wissen, ob Bischof Reinelt mit seiner umstrittenen Entscheidung gegen den Vertrag zwischen dem Freistaat Sachsen und dem Vatikan verstößt. Denn darin heißt es (Artikel 10): „Die katholische Kirche wird das katholisch geprägte sorbische Kulturgut bewahren und schützen. Der Freistaat unterstützt hierbei die katholische Kirche im Rahmen seiner Möglichkeiten.“

    Zu seiner Anfrage erklärt Heiko Kosel, europa- und minderheitenpolitischer Sprecher der Fraktion DIE LINKE im Sächsischen Landtag:

    Die katholische Kirche hat sich im Vertrag mit dem Freistaat Sachsen zur Verpflichtung bekannt, katholisch geprägtes sorbisches Kulturgut zu schützen. Die Gläubigen der Gemeinde Ostro, viele Menschen aus der Lausitz, aus anderen Regionen Deutschlands, aber auch aus Tschechien, Polen und weiteren Staaten sind davon überzeugt, dass die Versetzung von Pfarrer Dawidowski der sorbischen Sprach- und Glaubenskultur schweren Schaden zufügt. Ich möchte daher von der Staatsregierung wissen, ob sie in dieser Personalentscheidung – unbeschadet der grundsätzlichen Autonomie der Kirche in Personalfragen – einen Verstoß gegen den Vertrag zwischen Freistaat und Heiligem Stuhl sieht.

    Darüber hinaus ersuche ich die Staatsregierung um Auskunft, ob sie diese Angelegenheit für eine Sache „von besonderer Bedeutung“ hält, bei der ein „Zusammenwirken“ zwischen Staatsregierung und Diözesanbischof angesagt ist (Artikel 2). Wenn ja, bitte ich um Informationen, in welcher Weise die Staatsregierung unterstützend tätig wird, um im konkreten Fall zu einer Lösung im Interesse der katholischen Sorben nicht nur in Ostro zu kommen. Die Menschen in Ostro, allen voran die Jugend, sehen in Pfarrer Dawidowski, der um seiner Gläubigen willen Sorbisch gelernt hat, inzwischen einen sorbischen Priester, der in der gesamten sorbischen Lausitz zur Pflege der sorbischen Sprach- und Glaubenskultur maßgeblich beiträgt und viele Kontakte zu unseren slawischen Nachbarn pflegt.

    Angesichts der existenziellen Bedrohung insbesondere des öffentlichen Sprachraums der Sorben, bei dessen Bewahrung sorbische Geistliche eine wichtige Rolle spielen, ist die Versetzung eines dieser Geistlichen ein Thema, das alle Sorben und ihre Freunde – egal welcher Konfessionszugehörigkeit oder Weltanschauung – zutiefst berührt. Deshalb erwarte ich unbeschadet der üblichen Bearbeitungsfristen eine Antwort der Staatsregierung noch vor dem 1. September, wenn die sorbisch-katholische Gemeinde Ostro (Wotrow) ihren Pfarrer zu verlieren droht.

    „Via Regia woła“ – do wopačneho směra

    22. August 2010

    Při najrjeńšim wjedrje a před krasnej přirodnej kulisu smy wčera wječor na farskej łuce w Chrósćicach předstajenje hry „Via Regia woła“ dožiwili. Kaž je hižo z dobrej tradiciju w zwisku z „Pasionom“ na samsnym městnje, je zaso wulka ličba čestnohamtsce skutkowacych – nimale dwěsćě ludźi – wjele wólneho časa do wuběrnje koordinowaneho wulkoprojekta inwestowała. To je runje tak wobdźiwanja hódne kaž jeje słowjanski raz dźakowano jara dobremu wurěkowanju hrajerjow. A wosebje z Oberammergaua w Bayerskej wupožčene drasty „ludu“ na jewišću su so nam lubili. Tež na wušiknych jěcharjow pozabyć njechamy, kotřiž su ze swojimi konjemi cyłu sceneriju wožwili.

    Hórka ironija tči w programowym zešiwku: Mjez wěriwymi zwonka Chróšćan wosady su so – hłowneje wosoby hry biskopa Bena dla, kiž pječa tak sensibelnje ze Serbami wobchadźeše – „předewšěm wěriwi Wotrowskeje wosady swjateho Bena“ do dźěła dali. Runje na swojim patronatnym dnju bu Wotrowčanam zdźělene, zo jim naslědnik biskopa Bena, Joachim Reinelt, serbsko-pólskeho fararja Dawidowskeho preč wozmje. Reinelt smědźeše předsłowo k programowemu zešiwkej přinošować. A tón, kiž je wobdźělenje Wotrowskich wěriwych wuzběhnył, Chróšćanski farar Clemens Hrjehor, je rozsud biskopa Reinelta přećiwo Wotrowskej wosadźe bjez nuzy aktiwnje podpěrał.

    „Via Regia“ so „historiska hra“ mjenuje. To wona definitiwnje njeje. Tole jenož na njeličomnych misnjenjach w zwisku z detailemi tehdomnišeho wšědneho žiwjenja njezaleži. Sobuawtor Jurij Špitank je sam cyle sprawnje w interviewje ze Serbskimi Nowinami prajił, zo je předstajenje žiwjenja serbskeho ludu na jewišću wupłód fantazije, ale nic historiskich rešeršow. To pak je škoda, přetož nic naposledk skića njedawno wušła kniha z pjera čěskeho apotekarja wo serbskim wjerchu Milidichu, kiž bě hižo do časa biskopa Bena žiwy, dosć informacijow wo wšědnym dnju woneje doby w našich kónčinach.

    Wosebje wobžarujomne je, zo je centralne poselstwo hry objektiwnje wopačne. Přetož christianizowanje Łužicy bě wobstatk přesadźenja hospodarsce sylnišeho, technisce modernišeho a tohodla tež wojersce mócnišeho „zapadneho swěta“. Pohanske bohi dźě njejsu so zminyli, kaž to hra předstaja, dokelž njemóžachu dobre žně zaručeć. Wšako njeje so wjedro přez křesćanstwo polěpšiło. A zo su pohanscy Słowjenjo wumóžnika trjebali, je ideologiska teza, kiž so w hrě docyła njewopodstatni. A w tym tež špak cyłeje hry tči: Wona njeje historiska hra, ale katechizm w formje dźiwadłoweje hry. Město žiwych scenow, kaž smy to při lajskich dźiwadźelnikach z Chrósćic zwučeni, jedne pobožne hrónčko po druhim słyšimy. To je kaž nyšpor pod hołym njebjom. Tohodla je so mi dawno wostudźiło, prjedy hač su poslednje wobrazy hry přišli, samo z kadźidłom, kaž na kemšach.

    W hrě so přeco wo tym rěči, zo njesměš zdźědźinstwo staršich, dźědow a wowkow resp. wšěch prjedownikow njekritisce dale wjesć, ale maš so zdobom nowemu wotewrěć. Paradoks hry tči w tym, zo chce poprawom za to wabić, zo njech Serbja swoju wěru na starodawne wašnje dale pěstuja. Tola centralne wuprajenje hry bjez wotpohlada runjewon nawopačne poselstwo sposrědkuje.

    Křesćanstwo, kotrež so na tajke njereflektowane wašnje bjez wobkedźbowanja faktow stawiznow a spóznaćow přitomnosće praktikuje, kaž chcetaj nam awtoraj hry wěru sposrědkować, w našej dobje globalneho swěta šansu njezměje. Tajki stil nabožneje propagandy – dwaj lětstotkaj po rozswětlerstwje – je wulki dokument bohudźak razantnje rozpadowaceho zestarjeneho nałožowanja křesćanskeho poselstwa sčłowječeneho Boha lubosće w katolskich Serbach. To je najlěpša póda za nowy serbskokatolski swět, w kotrymž móža akterojo tež swoju inteligencu zasadźować.