Archive for the ‘Rujany’ Category

Słowjanska swoboda – dobra „pohanska“ přiroda

4. Oktober 2011

Na Kapje Arkonje bě swjatnica najwyšeho boha słowjanskeho prawobydlerstwa Rujan. Tule tradiciju su Danojo před 850 lětami namócnje skónčili. To bě w 12. lětstotku. W 21. lětstotku njeje w tutych kónčinach wjele křesćanskeho wyše wostało – někak kóždy dźesaty wobydler je tule dźensniši dźeń hišće čłon cyrkwje, a w zjawnym žiwjenju nabožina lědma rólu hraje.

Z Kapom Arkonu njejsmy jenož přez dalnu dróhu 96 a wuhlady na rjany dowol při Baltiskim morju zwjazani. Blisko hrodźišća na Kapje Arkonje pobyć (foto) – po wobjedźe w najlěpšim rybjacym hosćencu we wjesće z mjenom Vitt – je za mnje kóžde lěto z přijomnej winowatosću. Tež bjez nóclěha w susodnym Putgartenje dyrbi to być, lětsa w dešćikojtym pražniku samo bjez kupanja na přibrjoze Schaabe, štož by so při lěćnym wjedrje słušało.

Nihdźe druhdźe na swěće słowjansku swobodu tak sylnje njezačuwam kaž tule, poprawom je to domizna za hanseatiskeho Połobjana. A tohodla sym so lětsa zaso na tutym městnje nowych duchownych mocow za „horcu nazymu“ z dosć a nadosć powołanskimi wužadanjemi w krajnej politice nasrěbał, hačrjunjež bě dowolowy kwartěr w Mecklenburgskej jězorinje a wulět tohodla kusk daloki. Ale genius loci kapa je za mnje njepřetrjechujomny.

Swjaty wótc je na swojim lětušim wopyće w Němskej přirodny zakoń do srjedźišća stajił, kiž je starši hač křesćanstwo a ma zakład kóždeje intaktneje žiwjenskeje filozofije być, potajkim tež „porjadneho“ katolskeho žiwjenja. Za to sym jemu dźakowny. Ale hladajo na škit starych štomow – w pohanskich sewjeroněmskich regionach je jich wjac hač pola nas we Łužicy –, wěste organiske myslenje abo na trěbnu nowu fiskulturu bjez stareje ideologije abo noweje přehnateje konkurency trjebamy tež naše „pohanske“ korjenje.

Zymski zawrót słónca je hodam termin dał resp. zažni křesćenjo su so při duchownych wjerškach na přirodnych fenomenach orientowali. Zo je křesćanstwo w našej towaršnosći wulki dźěl wuswobodźaceje mocy přisadźiło, ma tež něšto ze deficitami při wobchadźenju z našej ćělnej přirodu činić. K našej přirodźe tohorunja słowjanstwo słuša, kotrež je starše hač křesćanstwo. Tohodla wostanje kult pohanskich słowjanskich prjedownikow spominanja hódny wobstatk našich stawiznow.

Žohnowane hody!

24. Dezember 2010

Patoržicu w sněze poprawom wšitcy chcedźa měć, ale hdyž přińdźe, rěka warnowanje před njewjedrom. Dźens rano w šesćich wokoło pjekarnje w Njeswačidle bě hładke kaž na zalodźanym haće – je so při zmjerzku dešćowało, doniž njebudźe so zaso sněh sypać. Mój mótk z Erfurta wjedra dla bohužel hody we Łužicy njebudźe, a nadźijomnje mojej staršej ze Zhorjelca bjez wjetšich problemow přichadźataj.

Kolega chcyše ze swojej žonu dźensa sčasom do hód přiwuznistwu wućeknyć – z Rudnych hór k Baltiskemu morju. W rozhłosu pak słyšu, zo su sewjerne awtodróhi a zwjazkowe dróhi sněha a ekstremneje hładkosće dla zašlahane, na Rujanach je najwjetša dróha přez naprěki stejace nakładne awta blokowana.

Sym před něšto dnjemi gmejnskemu zarjadej w Njeswačidle dźaknu majlku wuběrneje zymskeje słužby dla pósłał. Njedźiwajcy wšěch wějeńcow sym minjene tydźenje kóždy dźeń někak swoje dźěłowe městno w Drježdźanach docpěł a wječor so bjez toho zo bych tčacy wostał k swojej žonje we Łuze wróćił. Nětk pak je dowol, tak móžu so skónčnje cyle wotputanje nad zymskej krasnosću wjeselić.

Wšěm čitarjam bloga žohnowane hody, rjane hodźiny ze swójbu a dožiwjenje kuzła božeje nocy přeju!

Rjana Mecklenburgska, sterilna Łužica

1. Juni 2010

Dźakowano zažnemu terminej w Drježdźanach sym skónčnje zaso chwile a składnosć měł, serbski rozhłós live poskać, štož bě hnydom wobohaćenje mojeho dnja, wšako njebych hewak tak chětř Davida Klimana zeznał, kiž bydli w Budyšinje, ale je za měšćanski marketing w Kamjencu přisłušny. Inowatiwnje skutkowacy sympatiski typ. W zwisku ze spěwarku Lenu – dobyćerku na lětušim eurowizijnym contesće – so tuchwilu wjele wo „młodej Němskej“ rěči, rěčmy my wo „młodych Serbach“, jich žiwjenskim wašnju, widźe na swět.

W dowolu na Rujanach smój mjez druhim wot Baabe do Binza běžałoj a w přirodoškitnym pasmje mjez Sellinom a Binzom wokoło wysokopobrjóžneho puća wjele bukow widźałoj a mjez nimi někotre poriki wuhladałoj (kaž na foće widźeć). Rjany symbol za mandźelstwo to je, dwě so na słónco měrjacej eksistency, mjez sobu cyle blisko stejacej a zdobom swobodnje rosćacej, w zhromadnym wotrězku zdónka a w korjenjach zjednoćenej.

Do toho smój na kolesu wjeski w Mecklenburgskej jězorinje dožiwiłoj. Sprawnje prajene: Přirunujo z kónčinami w Mecklenburgskej-Předpomorskej, nic jenož mjez Neubrandenburgom a narodnym parkom „Müritz“, ćežko padnje, „Rjanu Łužicu“ spěwać, dokelž porno bohatej přirodźe ze zakrasnje wjele hoberskimi lisćowcami tež na priwatnych zahrodach wupadaja naše krajiny we Łužicy přewažnje – wostudłe, wuprózdnjene.

Napohlad Róžanta na přikład ze swojimi skomolenymi štomami a sterilnje skutkowacymi ležownosćemi resp. stejnišću njewotpowědowacymi jehlinowcami je swědk myleneho poćaha k Božej stwórbje. W přewažnje pohanskim sewjernym kraju w tutym nastupanju lěpje wupada.